زندگي ام گناه آلود است . زنده ام كه خود را بكشم ، زندگاني ام ديگر نه از آن من بلكه از آنِ گناهان من است ، خوبي هايم داده ي خداوند است و بدي هايم را خود با اختياري كسب كرده ام كه ديگر از آن من نيست

من همونم كه هميشه

غم و غصه ام بيشماره

اوني كه تنهاترينه

حتي سايه ام نداره

اين منم كه خوبيامو

كسي هرگز نشناخته        اون كه در راه رفاقت

همه هستي شو باخته

هر رفيق راهي با من

دو سه روزي همسفر بود

ادعاي هر رفاقت

واسه من چه زودگذر بود

هر كي با زمزمه ي عشق

دو سه روزي عاشقم شد

عشق اون باعث زجر

همه دقائقم شد

اونكه عاشق بود و عمري

از جدا شدن مي ترسيد

همه هراس و ترسش

به دروغش نمي ارزيد

چه اثر از اين صداقت

چه ثمر از اين نجابت

وقتي قدر سر سوزن

به قفا نكرديم عادت

يه روز غم گرفته سرد

يه روز برای تو که شاعرانه است

يه روز برای من که بی ترانه است

يه روز تويی روزی که شب نميشه

يه روز منم ابری تر از هميشه

يه روز منم اسر خاک تبعيد

يه روز تويی اون ور خواب خورشيد

تو چشم من تويی که آسمونی

تو خواب من تويی که مهربونی

تويی که واژه واژه دلنشينی

هنوز عزيز هنوز عزيزترينی

هنوز به ياد تو به ياد خونه

گل می کنند شعرهای عاشقونه

هنوز به ياد تو بهار بهاره

هنوز صدام عطر صدات رو داره

فقط نگذار شاعر شب بميره

نذار صدایم رنگ عذا بگيره

اگه می سوزه شب عاشقانه

فقط نگذار بميره اين ترانه

*************************

اتاق من كه تنها يك پنجره داره و اون پنجره فقط غروبه خورشيد رو نشون مي ده اون هم غروبي به رنگ نارنجي كه آرامش خاصي به آدم مي ده چطور مي تونم از اميد حرف بزنم و در انتهاي سكوت كه صدايي به گوش نمي رسه من صدايي مي شنوم كه ميگه اميد داشته باش ولي هر چي سعي مي كنم كه بفهمم صدا از كجا مياد نمي فهمم و اين اميده
حرف آخره كه صدام مي كنه