سلام بچه ها مرسی از اینکه برای من نظر دادین رنگ قرمز رنگ عشقه برای همین با قرمز نوشتم و لی چون این وب لاگ رو برای شما درست کردم طبق نظر شما عمل می کنم . شاید هم رنگ قرمز رو عوض کردم

در دنيايي كه هيچ خبري از مهرو وفا نبود مرا عاشق كردي . وقتي رفتي سپردي از خودم مراقبت كنم . گفتي دنيا رو زير و رو مي كنم . گفتي دوستم داري . برايم نوشته بودي . بي من دنيا برات قفس شده . برايم نوشتي قطره اي هستي كه به عمق خاك مي باري . اما من ! من برات نوشتم نذار از تو فقط يه افسانه . يه رؤيا باقي بمونه . نوشتي تمام واقعيت ها را در انتهاي رؤيا پيدا مي كني . نوشتم چشام خسته شدند از بس انتظار كشيدند . نوشتي وقتي برگردم مي فهمي با من چكار كردي . نوشتم نكنه دير بيايي . نوشتي براي رسيدن هيچ وقت دير نيست . نوشتم كي مي رسه اون روز كه لباس سپيد خوشبختي بپوشم . لباسي كه كودكان دنباله اش را جمع كنند . تور سپيدي كه تو از رو صورتم بر مي داري ؟
نوشتي آنوقت دستهايت را دستهاي ظريف سپيدت رو در دستهام مي فشارم به چشماني كه هر كس را ياد چشمان اهو مي ندازه نگاه مي كنم . به نگينهاي براقي كه روي لباس خوشبختي ات مي رقصند چشمك مي زنند و من اهسته بازوانت را لمس مي كنم . مي گويم
دوستت دارم
نوشتم دلم مي لرزد نوشتي دلت را در قفس دستهايم زنداني مي كنم تا ديگر نلرزد . نوشتم بي تو نفس نمي كشم .

دلي پر درد و غم دارم امشب
يه سينه كوه ماتم دارم امشب
نمي خوابد دو چشم اشكبارم
هزاران فكر در هم دارم امشب
سرم سنگين و سينه تنگ و و دل تنگ
همه دردي فراهم دارم امشب

دلم مي خواست يك پروانه بودم
پَرَم در آتش عشق تو مي سوخت
و دستان تو
چون سجاده ي هر صبح
زمين بوسه ي پيشانيم بود
نگاهت چون سپيده در سحرگاه
به چشمانم شراب نور مي ريخت
به سيم ساز جانم از ره لطف
صداي مهربانت
زخمه مي زد
و چشم تو كه الهام غزلهاست
به شعر من نشان از آرزو بود
به تاروپود من گرماي هستي
تويي . خاتون شهر عشق و مستي

چه كس به آسمان ابري قلبم نشسته مي خندد ؟
كجاست رهزن بختم ؟ كجاست دشمن عشقم ؟
كه راه گريه ي من را به سُخره مي بندد ؟
زخشم خامش من اي طلسم كور بترس
اگر چه بخت من آماج درد و نفرين است .                 بدان
بدان حريف تو را در عشق آئين است .                    بدان
من اين خروش محبت                من اين تجسم مهر
من اين عزيزترين را كه عاشق عشق است زكف نخواهم

مرگ اونقدر ها که ما آدمها سياهش کرديم زشت نيست. راستش تو اين چند روز جز لباس تن خودم و ديگران چيز ديگري سياه نبود. تا حالا مرگ رو حس نکرده بودم. هميشه شنيده بودم فلاني فوت کرد? اون يکي مرد. اما هيچوقت کسي که با من نزديک بود? نرفته بود. مرگ عجيبه? اسرار آميزه? اما به هيچ وجه سياه نيست. شايد آبيه با يه کم بنفش قاطيش? اما سياه نيست. نميدونم. شايد سهراب هم همين نظر رو داشته? چون اون هم به هيچ وجه مرگ رو سياه نديده. مرگ واسه سهراب هم يه جور ديگه است. خيلي ظريف و من فکر مي کنم حتي تا حدي رمانتيک و عاشقانه .و شايد هم اين طرز فکر من? اثرات صدها احساس عجيب و غريب و متفاوتيه که من تو اين 10 روز دائم و لحظه به لحظه تجربه ميکنم.

ونترسيم از مرگ ...
مرگ پايان کبوتر نيست
مرگ وارانهء يک زنجره نيست
مرگ در ذهن اقاقي جاري است
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن مي گويد
مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان
مرگ در حنجرهء سرخ گلو مي خواند
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرک است
مرگ گاهي ريحان مي چيند
مرگ گاهي ودکا مي نوشد
گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد
و همه مي دانيم ريه هاي لذت، پر اکسيژن مرگ است

سلام بچه ها . ايندفعه اومدم تا از يه دوست تشكر كنم . دوست خوبم شيداي آواره كه بعضي از مطالب رو اون به من داد تا توي وبم بذارم .

در عرض ي دقيقه ميشه ي نفر رو خرد كرد...در ي ساعت ميشه ي نفر رو دوست داشت و در ي روز ميشه عاشق شد.ولي ي عمر طول ميكشه تا كسي رو فراموش كني

درشادي ات آنقدر مي تپيدم تا خود تنهايي مرا درك كني ، آنگاه در من لانه اي مي ساختي و خود را پرنده سبكال انديشه ام قرار مي دادي و در درونم جاي مي گرفتي تا بفهمي كه با تمام وجودم فرياد مي زنم دوستت دارم. دوست داشتم تا قطره اشكي بودم تا در گوشه اي از چشمان زيبايت سرازير مي شدم و بر گونه هايت مي گذشتم و لبانت را آنقدر مي بوسيدم تا بداني چقدر دوستت دارم. وحال اينكه:

چشمانت را قاضي ، نگاهت را دادگاه ، و لبانت را هيأت منصفه قرار بده و مرا در زندان عشقت به حبس ابد محكوم كن